Stel je eens voor dat een bank iedere ochtend

86.400 euro zou storten op jouw rekening.

De enige voorwaarden bestaan slechts uit 2 regels.

Regel 1:

Wat je die dag niet opgemaakt hebt,

ben je 's avonds kwijt.
Je mag niet valsspelen en geen geld overhevelen

naar een andere rekening, je mag het alleen

maar uitgeven.

Regel 2:

De bank mag dit spel op elk moment stopzetten,

zonder jou daarvan vooraf op de hoogte te brengen.
Ze kan dus altijd zeggen:

het is voorbij, ik sluit de rekening.

Wat zou je doen ?

Zou je elke eurocent uitgeven aan dingen

die je plezier geven ?
Zou je cadeautjes uitdelen aan mensen die je lief zijn,

of die het goed kunnen gebruiken ?
Kortom, met elke eurocent zou je geluk kunnen brengen

in je eigen leven en in dat van anderen...
Of niet soms ?

Die magische bank, daar zijn we

allemaal klant bij...
Het is namelijk de tijd !!!
Elke ochtend krijgen we gratis en voor niks

86.400 seconden in één dag.
En wanneer we 's avonds gaan slapen,

kunnen we de resterende seconden
niet overdragen.
Wat we vandaag niet beleefd hebben,

is voorgoed verloren.
Gisteren komt niet meer terug.
Elke ochtend begint dit magische spektakel opnieuw.
De bank kan onze rekening op elk moment en

zonder termijn opzeggen.
Elk leven is eindig en de dood

komt altijd onverwachts..........

Dus...

wat ben jij van plan met die 86.400 seconden

die je elke dag krijgt ?

 

DE RIJKE MAN EN ZIJN VIER VROUWEN

Er was eens een rijke man die vier vrouwen had.

Hij hield het meest van de vierde vrouw.

Hij sloofde zich voor haar uit, kocht dure kleren

voor haar en alles wat kostbaar was.

Hij zorgde heel goed voor haar en deed steeds zijn

uiterste best.

Hij hield ook veel van zijn derde vrouw.

Hij was heel trots op haar en wou altijd met haar

pronken als ze naar vrienden gingen.

Nochtans was hij altijd verschrikkelijk bang dat ze

hem ooit zou verlaten voor een andere man.

Ook hield de rijke man van zijn tweede vrouw.

Ze was altijd in de weer voor hem, altijd geduldig.

Ze was eigenlijk zijn vertrouwelinge.

Wanneer hij problemen had, kon hij altijd bij haar

terecht en ze kon hem dan ook steeds helpen de

moeilijke tijden door te komen.

Zijn eerste vrouw was een zeer loyale partner en leverde

grote bijdragen om zijn rijkdom en zijn zaken

te onderhouden.

Ze zorgde steeds perfect voor het huishouden.

Hoewel de eerste vrouw veel van haar man hield,

hield de rijke man toch niet van haar en hij bekeek

haar nauwelijks.

Op een dag werd de rijke man ziek.

Hij wist dat hij binnenkort zou gaan sterven.

Hij dacht na over het luxeleven dat hij altijd

geleid had en zei bij zichzelf:

" Nu heb ik vier vrouwen, maar als ik sterf, ben ik alleen.

Wat zal ik eenzaam zijn! "

Dus vroeg hij aan de vierde vrouw:

" Ik hield van jou het meest, heb je altijd de kostbaarste

dingen gegeven en goed voor je gezorgd.

Nu ik binnenkort zal sterven, wil jij me volgen en me

gezelschap houden?"
"Geen sprake van!" antwoordde de vierde vrouw en ze liep

weg zonder verder nog iets te zeggen.

Het antwoord sneed als een scherp mes in het hart

van de rijke man.

De verdrietige rijke man vroeg aan zijn derde vrouw:

" Ik heb mijn hele leven zoveel van je gehouden.

Nu ik binnenkort zal sterven, wil jij me volgen en me

gezelschap houden?"

Nee! antwoordde de derde vrouw.

Het leven is hier zo goed! Wanneer jij sterft,

ga ik hertrouwen!"

De rijke man's hart werd koud bij het horen

van die harde woorden."

Daarna vroeg hij aan de tweede vrouw:

" Ik ben altijd bij jou gekomen als ik hulp nodig had en

je hebt me altijd uit de nood geholpen.

Nu heb ik opnieuw hulp nodig.

Wanneer ik zal sterven, wil jij me volgen en me

gezelschap houden?"

Het spijt me, maar deze keer kan ik je niet helpen!"

zei de tweede vrouw."

Het enige dat ik voor je kan doen is je naar je graf begeleiden."

Het antwoord kwam als een donderslag bij heldere hemel

en de rijke man was helemaal van zijn stuk gebracht.

Opeens klonk er een stem:

" Ik zal met je meegaan.

Ik zal je volgen, waar je ook gaat."

De rijke man keek op en zag zijn eerste vrouw.

Ze was graatmager, alsof ze ondervoed was.

Dankbaar, maar toch met spijt in zijn hart zei de rijke man :

" Ik had beter voor je moeten zorgen toen

 ik het nog kon!"

Eigenlijk hebben we allemaal vier vrouwen in ons leven...
De vierde is ons lichaam.

Het maakt niet uit hoeveel kosten, tijd en moeite we

besteden om het er goed te laten uitzien, het zal ons

toch verlaten als we sterven.

Onze derde vrouw is onze bezittingen, status en rijkdom.

Wanneer we sterven, gaan ze allemaal naar anderen.

De tweede vrouw is onze familie en vrienden.

Het maakt niet uit hoe dierbaar ze ons zijn geweest

tijdens ons leven, de verst dat ze kunnen meegaan

is tot aan ons graf.

De eerste vrouw is onze ziel.

Ze wordt dikwijls verwaarloosd in het nastreven van

materiële rijkdom en plezier.

En in feite is het het enige dat ons volgt, waar we ook

zullen gaan.

Misschien is het beter om het nu aandacht te schenken,

dan ermee te wachten tot het te laat is.

(auteur onbekend)

Op een dag maakte een boerenzoon een trektocht

door de bergen.

Tijdens zijn tocht ontdekte hij een adelaarsnest waar

nog een verlaten ei in lag.
Hij nam het ei mee naar de boerderij en legde het

behoedzaam in een nest met kippeneieren.
Al gauw was hij het hele voorval vergeten.

Echter, de kip had het ei uitgebroed en de jonge adelaar

dacht uiteraard dat de kip zijn moeder was en

hij haar kuiken.
De adelaar groeide voorspoedig op en

leefde zijn leven als een kip.
Hij pikte wormen en insecten op,

kakelde dat het een lieve lust was en

net als de andere kippen kon hij ondanks zijn wilde gefladder 

maar een klein eindje van de grond komen.
Op een dag keek hij omhoog en zag een prachtige

vogel hoog boven de boerderij cirkelen.
Deze majestueuze vogel maakte gebruik van de wind

onder zijn vleugels en zweefde sierlijk voorbij.
Vol eerbied en bewondering keek de adelaar

naar de vliegkunstenaar.
 “Wat voor een vogel is dat?”

vroeg hij aan een kip die het dichtst bij hem  stond.

"Dat is de koning van alle vogels: een adelaar",

tokte de kip.
“Een adelaar behoort tot de lucht zoals wij

tot de aarde behoren, want wij zijn maar kippen

en kunnen dus niet vliegen.”
Toen de adelaar jaren later zijn laatste adem uitblies,

stierf hij als kip,

omdat dat zijn opvatting was,

 van wat hij was.

~*~

Er is natuurlijk helemaal niets mis mee een kip te zijn

als je dat ook werkelijk bent....

maar word geen kip omdat anderen zeggen

dat je er één bent en je als zodanig behandelen .....

Als je je niet bewust wordt van je grootheid,

gedraag je je immer als de adelaar die dacht

dat hij een kip was.
In feite zijn de meeste mensen liever kippen

en misschien komt dat,

doordat het zo gemakkelijk en ingesleten is.

Het valt niet mee om uit die illusie te ontwaken,

want dat houdt in dat we veel van onze

vastgeroeste overtuigingen mogen opgeven.
Het betekent dat we mogen handelen en zijn,

in overeenstemming  met hoe we werkelijk zijn.

Het zou zelfs zo kunnen zijn,

dat de meeste mensen zich niet echt van hun

grootheid bewust worden en die dientengevolge

ook nooit kunnen ervaren.
Zij ontkennen het al zo lang,

dat het de werkelijkheid lijkt

en geloven dat hun illusies op waarheid berusten.
Als we het verleden proberen los te laten en

wakker te worden, vechten we niet langer

en leren we dat verleden af.
Onze grootste uitdaging is onze bereidheid

open te staan voor een nieuw soort leven en

het verleden los te laten.

Kortom :

We mogen een adelaar zijn in plaats er enkel van

te dromen dat we er één zouden willen zijn.

(Bron : Roy Martina)

Enkele dagen geleden las ik bij Sylvia een

prachtig verhaal....

Het gaat over verlies, verdriet, pijn, angst, acceptatie,

de kwaliteit van je leven voortvloeiend uit jouw

gemaakte keuzes.....

maar vooral over de kracht van je gedachten,

de kracht van je levenshouding,

kortom, de kracht van het leven......

Bedankt lieve Syl, dat ik het op mijn space

mocht zetten om het met nog meer mensen

te kunnen delen.

Gisteren was ik in het bos,
op zoek naar drie bomen ………………….

Drie bomen die ik gekend had.
Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren.
Drie bomen die er alle drie op een andere manier

mee omgegaan waren.

Vandaag heb ik ze gevonden.

De eerste boom treurde  de rest van zijn leven

om zijn verlies en zei ieder voorjaar
als de zon hem uitnodigde om te groeien:
"Dat kan ik niet want ik mis een tak."

De tweede boom was geschrokken van de pijn en had  besloten
het verlies maar snel te vergeten.
Ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde te groeien,

groeide hij.

De derde boom was eveneens geschrokken van de pijn,
maar hij had de tijd genomen te rouwen om zijn verlies.
Het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde

 te groeien had hij gezegd:

 "Dit jaar nog niet."

Maar de zon kwam het jaar daarop terug.
Nu zei de boom:
"Ja zon, verwarm mij zodat ik mijn wond

 kan verwarmen."
"Mijn wond heeft warmte nodig,

opdat hij weet dat hij erbij hoort."

Het derde jaar dat de zon terug kwam sprak de boom:
"Ja zon, laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien.

Na wat zoeken vond ik de drie bomen, ………………

of eigenlijk twee.
De eerste boom was klein gebleven.
De plaats van de wond was duidelijk te zien.
Het was het hoogste punt van de boom.

De tweede boom was geen boom meer.
Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien.
Ik zocht de plek van de wond en vond hem
verscholen achter een heleboel bladeren.

De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ………….

ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk geworden

zou zijn.
Gelukkig herkende ik hem aan zijn dichtgegroeide wond

waar hij vol trots het zonlicht op liet schijnen.

Bron:
Evert Landwaard

Enkele jaren geleden bestrafte een vader zijn vijfjarige

 dochtertje omdat zij overvloedig gebruik had gemaakt

van mooi verguld papier om een cadeautje in pakken.

Geld was er niet in overvloed en hij kon niet verdragen dat zij

dit dure papier zomaar had gebruikt.

De volgende morgen bracht het meisje het verguld ingepakte

 cadeautje naar haar vader en zei:

 "Hier, papa, dit is speciaal voor jou !"
Met stomheid geslagen en aangegrepen door het voorval,

 betreurde de vader zijn woede-uitbarsting van de vorige dag.

Zijn dochtertje aanvaardde zijn excuses maar al te graag. 
Nieuwsgierig  opende hij de doos en ontdekte

 dat er helemaal niets inzat.

 Hij schreeuwde tegen haar:

"Weet je dan niet dat het heel wreed is om iemand

 een lege doos te geven,

 er moet altijd een cadeautje in zitten!"
Het meisje kreeg tranen in haar ogen en zei:

 "Maar papa, de doos is niet leeg,

ik heb haar gevuld met heel veel kusjes,

 alleen voor jou!"
De vader was volledig van de kaart en omarmde zijn dochter liefdevol,

 hopende zij hem ooit zijn boze reactie zou kunnen vergeven.
Enige tijd later, werd het meisje getroffen door

 een ernstige ziekte en stierf.

De vader heeft de doos nog steeds bij zich,

dicht bij zijn bed........
en elke keer als zijn verdriet hem overmand,

pakt hij de doos,

 neemt er een verbeelde kus uit

en herinnert zich de liefde die zijn dochter in

haar cadeau had gestoken ..................

Doet dit verhaal ons niet denken aan het feit dat iedereen

 zo’n vergulde doos zou moeten bezitten,

 gevuld met onvoorwaardelijke liefde,

knuffels en kusjes van onze familie en vrienden ?

De vader van een welgestelde familie nam zijn zoon op een dag
mee voor een reis over het platteland.
De man had het vaste voornemen om zijn zoon te laten zien
hoe rijk en hoe arm mensen kunnen zijn.
De man en zijn zoon verbleven een paar dagen op een
boerderij van een familie die moeite had om rond te komen.

Toen vader en zoon na een paar dagen weer terugreden
naar hun landgoed,
vroeg de vader aan zijn zoon wat hij van de
afgelopen dagen vond.

"Ik vond het geweldig, vader", zei de zoon.

"Heb je nu ontdekt hoe arm mensen kunnen zijn?" vroeg zijn vader.

"Ja, ik heb veel geleerd", antwoordde de zoon.
"Ik zag dat zij vier honden hebben,
terwijl wij er maar een hebben.
Ik zag dat zij een beekje hebben dat doorloopt tot
het eind van de wereld
terwijl wij een vijver hebben die maar tot halverwege de oprit komt.

Wij gebruiken lantaarns,
terwijl zij iedere nacht naar de sterren kunnen kijken en
ons landgoed loopt maar tot aan de weg,
terwijl zij de wereld tot aan de horizon hebben.
Wij hebben bedienden die voor ons zorgen,
terwijl zij voor anderen zorgen.
Wij hebben muren om ons landgoed staan om
ons te beschermen,
terwijl zij vrienden hebben om hen te beschermen."

De vader zweeg verbijsterd.
Toen sprak zijn zoon:
"Dank je dat je mij hebt laten zien hoe arm we eigenlijk zijn."

  Vriend Boom en ik hadden weer een gesprek.
"Heb je dat ook niet af en toe ?",
vroeg ik hem,
"dat je bepaalde dingen aan jezelf zou willen veranderen?"
Boom schudde zijn takken heen en weer,
een teken dat hij nadacht.
Een paar bladeren vielen op de grond.
"Je bedoelt dat ik zou willen dat m'n takken wat
dunner  of dikker zouden zijn
of dat mijn bladeren een andere vorm zouden
moeten hebben?",
vroeg hij uiteindelijk.
"Inderdaad, zoiets."
Hij schudde bedachtzaam het hoofd.

"Ik kan me niet heugen dat ik daar ooit bij heb stilgestaan",
zei hij.
"Maar er bestaat een verhaal van een boom die
dat soort gedachten wel had.
Hij leefde in een bos hier niet zo ver vandaan en toen hij
van twijg was uitgegroeid tot een flinke boom,
kreeg hij op een dag een slanke berk in de gaten
die aan de overkant stond.
Vanaf dat moment leek het wel alsof hij bezeten was van
de mooie vormen van de berk,
hij zaagde maar door over de slanke vormen en
de elegante bewegingen.
We werden er allemaal nogal moe van, kan ik je vertellen."
Boom zweeg.
"Ja, en toen?",
vroeg ik ongeduldig,
"wat gebeurde er verder?"
"We probeerden hem allemaal ervan te overtuigen
dat hij goed was zoals hij was,
dat het nou eenmaal niet de bedoeling is dat
we er allemaal precies hetzelfde uitzien."
"Dat had zeker geen effect?", vroeg ik.
Boom keek mij even aan en ik kon hem bijna horen denken.
"Dat klopt", vervolgde hij zijn verhaal.
"Het werd nog erger toen hij op een gegeven moment
zichzelf kon zien in het beekje dat zich vlak naast hem bevond.
De hele dag maakte hij zich druk over zijn buitenkant
waardoor hij als het ware vergat te leven.
Het gevolg was dat hij er steeds slechter uit ging zien,
zijn bladeren verloren langzaam hun glans en kleur."

"Wat is er van hem geworden?",
vroeg ik nieuwsgierig.
"Het werd herfst en zijn bladeren vielen van hem af.
De bladeren bedekten het beekje en hij kon zichzelf
niet langer zien.
Hij werd tegen wil en dank geconfronteerd
met de naakte waarheid ............... 
zichzelf.
Zijn aandacht verplaatste zich van de buitenkant naar de binnenkant,
want het zou niet lang meer duren voordat de winter zijn
 intrede zou doen en hij moest zien te overleven.
Dat zat nou eenmaal in zijn natuur."
Ik kon als het ware de wijze glimlach zien die door de
woorden van Boom heenklonk.
"Toen het weer lente werd,
was hij de berk allang weer vergeten.
Hij was trots op de hernieuwde kracht van zijn
grove takken en op zijn glanzend groene bladeren.
Vanaf dat moment stond hij alleen maar zichzelf
te wezen in dat bos."

"Mooi verhaal", zei ik peinzend.
"Ik heb het toch al vaker gezegd",
grinnikte Boom.
"Groen is geen kleur, het is een zienswijze."
En hij strooide vrolijk nog wat bladeren in het rond.

Liefs, Miem.

Er was eens een klein meisje dat kon toveren.

Het meisje was bang.
Hoe moest ze dit aan de andere wormen vertellen?
Snel haalde ze de worm van haar voet af en rende naar buiten.
Opeens zag ze een worm zitten op een grote boomstronk.
Ze stopte voor de stronk en ging naast hem zitten.
De worm zei:
"Lief meisje, wat heb jij een haast.
Is er soms iets gebeurd?"
Het meisje knikte langzaam met haar hoofd.
Ze durfde de worm niet aan te kijken.
De worm keek naar haar en zei:
"Je weet dat je alles aan een worm kan vertellen he?"
Het meisje knikte weer.
De worm werd nieuwsgierig.
Waarom knikte ze alleen maar?
Waarom zei ze niks?
Hij vroeg:
"Is het zo erg dat je het zelfs niet aan mij kan vertellen?"
Het meisje wist dat ze de worm moest inlichten over de moord.
Ze keek de worm zo verdrietig mogelijk aan en zei:
"Ik heb daarnet een worm doodgetrapt."
"Wat!", zei de worm.
Hij schrok zo dat hij bijna van de stronk afviel.
"Wat heb je gedaan.
moordenaar!
Ik krijg je nog wel!"
Snel kroop hij weg.
In het midden van het bos riep hij zoveel mogelijk
wormen bij elkaar en vertelde het afschuwelijke nieuws.
Het nieuws verspreidde zich snel.
Elke worm hoorde over de afschuwelijke dood van
hun vriendje.
Ze wilden wraak nemen op het meisje.
Opeens kwam een jonge worm met een plan.
Hij zei:
"Weten jullie wat, we vertellen al haar geheimen
door aan iedereen die ze horen wil."
De wormen knikten instemmend.
Ze zouden al haar geheimen door vertellen.

Het meisje voelde zich verdrietig.
Ze miste haar vriendjes.
Opeens viel het haar op dat alle dieren lachten als ze voorbij liep.
Waarom deden ze dat?
Een grote zwarte kraai riep uit een boom:
"Zo meisje, wat heb jij veel geheimen zeg."
Toen begreep ze het.
De wormen hadden al haar geheimen doorverteld.
Ze voelde hoe het bloed door haar aderen heen kolkte.
Woedend schreeuwde ze:
"Laffe wormen, kunnen jullie wel!
Jullie hebben alles doorverteld.
Waarom durven jullie je nu niet te laten zien?"
De wormen hoorden het hysterische geschreeuw.
Ze kropen naar het meisje toe.
Het meisje riep:
"Voor straf tover ik al jullie haren weg.
Nooit zal een worm meer haren hebben.
Nooit!"
Ze stak haar handen in de lucht en mompelde een spreuk.
Opeens waren alle wormen kaal.
Ze zagen er vreselijk afstotelijk uit.
Ze schaamden zich zo,
dat ze snel onder de grond kropen.
Het meisje zei:
"Jullie zullen pas weer haren krijgen als ik huil.
Maar ik beloof jullie dat ik nooit zal huilen, nooit!"

Sindsdien komen wormen alleen nog maar boven
als het regent.
Bij elke regenbui hopen ze dat het de
tranen van het meisje zijn.
Zodra ze er achterkomen dat het regendruppels zijn,
kruipen ze weer diep onder de grond,
waar niemand hun kale huid kan zien.

Dus....
oogjes dicht en vooral.......
snaveltjes toe !!
(Want voor je het weet word je kaal wakker!)

Welterusten.....